Wil jij iemand zijn die als het hem uitkomt, met hem vrijt? Van wie komt die aantrekkingskracht, van jullie beiden of alleen van jou? Na een half jaar mag je absoluut verwachten dat hij je gevoelsmatig toelaat. Hij wil geen relatie met jou als hij voorstelt om je open te stellen voor andere mannen. Deze man heeft of bindingsangst of is nog getrouwd en een midlifecrisis. Ga voor iemand die om jou geeft om wie je bent.

Ik ga nu drie maanden met iemand. Hij 45 ik 38 jaar. Ineens viel er een tweeling uit de lucht en een paar weken later de mededeling dat meneer de kinderwens voorbij was. Kon ik aan de anticonceptie? Ik was boos, in de war. Wil ik met hem door dan moet ik mijn kinderwens opgeven, of aan de pil. Zelf voelt hij zich niet gebonden, we zijn geen stel in zijn ogen. We wonen 100 km bij elkaar vandaan en hij komt alleen bij mij. Soms vraag ik me af of hij wel gescheiden is. Ik kan niet komen in zijn woonplaats om te voorkomen dat de tweeling in de war raakt. Hij doet mededelingen over zijn agenda, die heb ik dan maar te slikken. Liever word ik betrokken in hoe de agenda ingevuld word. Ik ga voor serieus maar heb nu vraagtekens bij deze man. Seks gaat prima. Is dit bindingsangst?

Ik herken je situatie compleet, al hebben wij geen kinderen en zijn we waarschijnlijk jonger dan jij (midden 20). Sinds mijn vrouw op haar 20e is gaan werken op een zwarte school merk ik dat ze afstandelijker is geworden en nog nauwelijks zin heeft in seks. Onze vriendschap gaat wel heel goed, we praten prima en hebben een enorme klik, maar als je zou zeggen dat we eerder supergoede vrienden zijn in plaats van partners (want ja, al 2 jaar amper seks), dan zou dat de situatie ook goed beschrijven. Ik merk aan haar dat ze zichzelf niet aantrekkelijk meer vindt, ze noemt zichzelf een heks, bitch, dik en lelijk (ik vind dit niet en zeg ook hoe mooi ik haar vind en hoe lief). Ik merk dat ze me heel lief vindt en de band die we hebben zeer waardeert, maar dat ze zo'n hekel heeft gekregen aan zichzelf dat ze bij me weg wil om zichzelf terug te vinden. Op dit moment twijfelt ze aan alles van zichzelf, ze heeft zelfs gezegd dat ze niet zeker weet of ze wel op mannen valt. Met tranen in haar ogen heeft ze verteld dat ze van me wil scheiden en dat ze vindt dat ik een lievere vrouw verdien. Helaas meent ze dit serieus en kan ik haar niet tot (relatie)therapie krijgen, ook heb ik voorgesteld dat ze best een tijdje op zichzelf kan gaan wonen om zichzelf te herontdekken, maar dat wil ze alleen zonder getrouwd te zijn. Hoe dit verder moet met ons weet ik niet, maar ik heb wel het idee dat werk(stress) en/of onzekerheid over (bi)seksuele gevoelens bij veel mensen een bom onder de relatie leggen, nog veel meer dan dat 'sleur' kan doen. Die kan je immers nog gewoon proberen te doorbreken. De dame die hierboven schreef dat haar vriend geen seks meer wil en niet wil zeggen waarom moet bedenken dat haar vriend best ook gevoelens voor jongens/mannen kan hebben (naast ook gevoelens voor vrouwen). Heel veel mannen hebben dit en schamen zich ervoor en praten hier niet over met hun partner uit angst om niet begrepen te worden. (Dit zeg ik uit ervaring, ik heb ook biseksuele gevoelens en kan hier gelukkig erg goed met mijn vrouw over praten, dit heeft bij mij overigens wel de behoefte weg gehaald om het ook met een jongen te gaan doen. Iets dat verboden is blijft nu eenmaal veel aantrekkelijker/spannender om te doen).

U kunt via de rechtbank vervangende toestemming aan een rechter vragen. Deze handelt altijd in het belang van het kind. Als uw kind niet buiten Europa hoeft te reizen EN 12 jaar of ouder is, heeft hij voor een identiteitsbewijs geen toestemming nodig.

Een concreet antwoord op jouw vraag: Voor jou is er ene curcus leren omgaan met borderline en voor je vriendin is er een training die heet DGT(Dialectische Gedrags Therapie) Ik heb Zelf borderline en ben net begonnen met de DGT, je moet door een heel voor traject heen en de DGT is zwaar maar echt zeker de moeite waart! Mijn vader heeft de cursus leren omgaan met borderline gevolgt, hij begrijpt mij nu beter dan ik mezelf. Zeker een aanrader voor bijde. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Mijn ex is nu 2,5 jaar geleden vertrokken na een relatie van 29 jaar. Hij is linea recta bij zijn manager( vrouw) ingetrokken. Ik had het niet gewerkt, wist wel dat hij aan het tobben was. Ik dacht dat het aan zijn werk lag. Hij had altijd ruzie op zijn werk. Daar werd ik wel zat van. Maar niks bespreken, gewoon de bom droppen;" ik ga weg" Ook later niks willen bespreken, gewoon steeds op de vlucht. Er volgde een eindeloos gedoe met de kinderen, de spullen, het geld de alimentatie enz. Hij traineerde alles. Wilde niet gewoon overleggen. Gaf soms gewoon geen enkel antwoord op vragen. Zelfs mijn advocaat werd simpel van hem. Het gedraai, gelieg, geen antwoord geven, de eindeloze reeks loze beloftes. De kinderen in de steek laten. En ze dan opeens missen. Gek werd ik van die man. Ik ben zo blind geweest in onze relatie. Ik had vele jaren eerder moeten zien dat hij zo chaotisch en wispelturig was. In het extreme dan, hij kon een vaag plan hebben eens naar een nieuwe auto te kijken en er dan met een thuiskomen. Ik had beter moeten weten. Maar ik zat toen nog in het goede kamp voor hem. Nu ben ik voor hem de vijand en doe dus alles verkeerd. Ik vind de scheiding allang niet meer erg, wat ik wel erg vind is dat ik plaats van een ex die ook zijn verantwoordelijkheden draagt, een soort gek in de buurt heb, die steeds iets anders beweert. De pijn wordt door de tijd echt minder, maar ook ik heb nog vaak last van verdriet. Vooral omdat mijn kinderen zo`n last van het gedrag van hun vader hebben. Begrijpen zal ik deze man nooit. op een bepaalde manier zal ik van hem blijven houden, maar in het dagelijks leven wil ik niets meer met hem te maken hebben. Al zou hij op de stoep staan. Ik denk hierin alleen aan mijzelf en de kinderen. Hij heeft geen plaats in mijn leven. De kinderen zijn op een leeftijd dat ze zelf kunnen beslissen wat ze wel en niet met hem willen. Maar wonen willen ze bij mij.

Mijn ex hoeft ook van de rechtbank niet meer te betalen omdat hij failliet is en dus geen draagkracht maar hij heeft wel een nieuwe baan en het geld van zijn oude huis is ineens weg en het nieuwe huis staat op naam nieuwe partner.......ik snap er niks van... al die mannen klagen dat die vrouwen hun uitkleden maar hoe kan dit dan?

Volgens mij kan je geen alimentatie van de staat eisen als je ex in de gevangenis zit. Krijg zelf ook geen alimentatie en kan helemaal nergens aankloppen dus werk ik en probeer ik zo goed mogelijk alle kosten van te betalen. Als je zelf in de bijstand zit kan je altijd bij gemeente aankloppen voor bijdrage in de schoolkosten.

Ik ben in de tussentijd in soortgelijke situatie beland. Alleen is bij mij (gelukkig en hopelijk blijft het nog even zo) nu even alle contact verbroken. Ik durf het contact niet te hervatten, maar stiekem hoop ik dat dat in de toekomst (in het belang van mijn kind) het contact wel op een normale manier kan. Heeft iemand ervaring met gezag (of vervangende toestemming van de rechter) in zulke gevallen?

ik betaal ook een bedrag wat voor mij moeilijk op te hoesten is maar bij mij moest mijn ex zonodig een andere vent en dan wil ze mij nog kaalplukken ook en goed is goed toch , waarom ieders leven kapotmaken die tijd is voorbij en hou het bij vandaag

een convenant is wel te veranderen maar hou rekening met je huidige situatie en dus de kosten , ook moet je ex het er mee eens zijn anders moet je wel hele sterke en zwaarwegende argumenten hebben om het te veranderen anders trapt een rechter hier niet in

Hier een antwoord van een 43 jarige vrouw die 2,5 jaar geleden na 23 jaar in de steek is gelaten door haar man. Ook wij hebben 2 kids die nu 13 en 16 zijn. Ik weet zelf niet zoveel raad met die term midlife crisis. Ik kan me voorstellen dat je als je zo lang samen met iemand bent, het vuurtje wat minder hevig flakkert. En dat een nieuw lijf dan spannend is. Maar probeer alsjeblieft eerst alles om je huwelijk te redden. Mijn ex ging er zonder er ook maar iets voor te willen doen vandoor met zijn nieuwe vlam. En dat is wat ik hem tot mijn dood kwalijk zal nemen. Het gemak waarmee hij de kids en mij verliet. Dan voel je je helemaal als een weg gegooide vuilniszak. Eerst proberen, desnoods met hulp. En als het dan toch niet lukt, heb je er tenminste van alles aan gedaan. Ik wens je veel wijsheid toe.

Pffft, word een beetje moe van en boos op sommige reacties hier, hoor. Wat worden ex-vrouwen toch weer lekker negatief neergezet. Kijk toch naar de gevallen apart. Tuurlijk zijn er vrouwen die te lui zijn om te werken en het allemaal wel best vinden. Maar zo zijn er ook genoeg mannen die het af laten weten. Je kiest er zelf voor om verder te gaan met een man die al 2 kinderen heeft. Deal with it. De ex van jouw partner moet ook overleven. En dat moet ze of er nou wel of niet een nieuw kind komt bij haar ex. Ze hebben SAMEN de 2 kids op de wereld gezet en blijven daar ALLEBEI verantwoordelijk voor. En als je het beter wilt hebben, zoek je ook maar werk. (Kan ik zeggen: ben alleenstaande moeder en werk 40 uur.)

Hij is geen homo, ben niet bang, veel mannen bezoeken deze sites, ze zijn nieuwsgierig, geil en denken dat het lekker is maar als puntje bij paaltje komt geven ze de voorkeur aan een vrouw, feit is wel dat ie niet tevreden is over z'n sexleven met jou......, klinkt hard maar praat erover, het word voor jou ook beter

ook ik heb een relatie gehad met iemand die Borderline heeft,zelf ontkende hij dit maar hij is 2 maal opgenomen geweest en toen hebben ze dit tegen hem gezegd. Doordat hij dit ontkende heeft het lang geduurd voordat mijn ogen open gingen. Herkenbaar wat jullie schrijven,het continue liegen,bedriegen en aan de andere kant op goede momenten je de hemel in prijzen. Tevens had hij een alcoholprobleem,elke dag veel drinken,totdat ik dit niet maar accepteerde,heb hem toen de keuze gesteld of de drank of ik. En ja vol goede moed zocht hij hulp en het is met ups en downs gelukt om 2,5 jaar van de drank af te blijven. De strakke hand heb ik wel geboden maar daar kon hij niet tegen en als ik hem dan weer eens betrapte op een leugen en hem ermee confronteerde sloegen de stoppen door bij hem en maakte hij me uit voor alles wat vies is. En dan de dag erop weer de lieve zelf spelen,excuus maken zeggen je hebt gelijk,cadeautje en dan was het volgens hem weer oke. Als ik het er dan nog over wilde hebben kreeg ik als standaard antwoord.....het is klaar! En ja in 1 van de goede periodes ben ik dus ook zwanger geworden en is de kleine nu 13 maanden oud. Sinds 2 maanden leven we gescheiden en heb ik de definitieve scheiding ingezet. En waarom nu vraag je misschien af...... Hij heeft zich ingelaten met een minderjarige....en dat is echt de druppel geweest. Dat hij pornosites,webcamgirls etc. bezocht daar had ik al pijn van....wildvreemde vrouwen smsen... Maar dit walgelijk.... En nu 2 weken geleden het stadium van dreigende zelfmoord......ik wil je terug...het hele riedeltje gehad. Ondertussen is hij weer opgenomen in psychisch centrum en ondanks dat het voor mij de relatie klaar is hoop ik dat hij nu eindelijk erkend dat hij Borderline heeft en zich laat helpen. Een steenbokje

Ik las het stuk over ´vechten of loslaten´. Nu pas na negen jaar voel ik dat ik beetje bij beetje ga inzien dat ik heel hard heb geprobeerd te leven met een man met borderline en de woorden van vrienden en familie:´hij zal amper veranderen´ altijd heb gehoord, maar er niet in wilde geloven. Ik weet van mijzelf, waarom uitgerekend ik er zoveel moeite voor heb gedaan om de relatie goed te krijgen. En hij? Ik zie nu in dat hij niet anders kan. De vernederingen, drankmisbruik, slaan, ruzies, manipulaties, jaloezie, zelfmoordmanipulaties, cynisme kenden geen grenzen. Zegt ook heel veel over mijzelf. Mijn grenzen? Ik kende mijzelf niet meer. Gevoel dat ik door het stof ben gegaan, opgebrand, maar het leverde niets op. Kijk ik erop terug, ik zit nu even op veilige afstand van hem vandaan, betrap ik mij erop dat ik almaar hardop tegen mijzelf zeg: ´hij heeft je als een prinsesje de hemel in geprezen, maar meer heeft hij je vernederd, al shit behandeld.´ Hoe gelukkig was ik als ik even liefde voelde, hoe totaal verward over die liefde als hij even later mij kon vernederen. Vechten of loslaten? Aan een relatie zal je altijd moeten werken, maar ik vertik het nu om nog te moeten vechten. Ik ben het waard om van te houden, als ik daarvoor eerst op allerlei manieren door het stof moet, moet hij maar iemand anders zoeken die helemaal perfect is. Iemand die helemaal naar zijn pijpen danst. Gelukkig hebben wij samen geen kinderen, dat maakt het minder gecompliceerd om te besluiten uit elkaar te gaan. Ik wens je heel veel succes.

Ik las het stuk over ´vechten of loslaten´. Nu pas na negen jaar voel ik dat ik beetje bij beetje ga inzien dat ik heel hard heb geprobeerd te leven met een man met borderline en de woorden van vrienden en familie:´hij zal amper veranderen´ altijd heb gehoord, maar er niet in wilde geloven. Ik weet van mijzelf, waarom uitgerekend ik er zoveel moeite voor heb gedaan om de relatie goed te krijgen. En hij? Ik zie nu in dat hij niet anders kan. De vernederingen, drankmisbruik, slaan, ruzies, manipulaties, jaloezie, zelfmoordmanipulaties, cynisme kenden geen grenzen. Zegt ook heel veel over mijzelf. Mijn grenzen? Ik kende mijzelf niet meer. Gevoel dat ik door het stof ben gegaan, opgebrand, maar het leverde niets op. Kijk ik erop terug, ik zit nu even op veilige afstand van hem vandaan, betrap ik mij erop dat ik almaar hardop tegen mijzelf zeg: ´hij heeft je als een prinsesje de hemel in geprezen, maar meer heeft hij je vernederd, al shit behandeld.´ Hoe gelukkig was ik als ik even liefde voelde, hoe totaal verward over die liefde als hij even later mij kon vernederen. Vechten of loslaten? Aan een relatie zal je altijd moeten werken, maar ik vertik het nu om nog te moeten vechten. Ik ben het waard om van te houden, als ik daarvoor eerst op allerlei manieren door het stof moet, moet hij maar iemand anders zoeken die helemaal perfect is. Iemand die helemaal naar zijn pijpen danst. Gelukkig hebben wij samen geen kinderen, dat maakt het minder gecompliceerd om te besluiten uit elkaar te gaan. Ik wens je heel veel succes.

Ook ik ben al jaren aan de nitrazepam slaapmiddel. Het begon vrij eenvoudig toen ik ging dialyseren in het ziekenhuis. Hierdoor werd het zuurstof evenwicht in het bloed dusdanig verstoord dat ik 's nachts wakker werd en in paniek niet wist waar ik was en hevig onrustig werd. Om door te slapen werd toen het slaapmiddel voorgeschreven. Maar inmiddels dialyseer ik al bijna 2 jaar niet meer en wil ik ervan af. Het is niet gemakkelijk, je kunt het beste zo laag mogelijk afbouwen en dan om en om gaan slikken. Maar ja, soms slaap je hele nacht maar 1 of 2 uur en dat is dus niet leuk als de volgende dag gewoon gewerkt moet worden. Ik blijf het toch proberen

Zeer herkenbaar, zowel het eerste bericht als de reacties. Ben zelf man, en hetzelfde meegemaakt. Heb het ook buiten de deur gezocht, na jaren van geen intimiteit, te moe, geen zin, te druk etc. Heeft me - helaas - het huwelijk gezocht. Achteraf hebben we dit beiden niet gewild. Het gaat niet mis bij geen sex of vreemdgaan. Als dat gebeurt zit het daar voor al niet goed. Blijf praten, maak tijd, knuffel, hou van elkaar als pubers, neem de tijd er voor. Neem tijd voor het man- en vrouwzijn, en heb niet alleen maar contact als vader-moeder of in de rol van samen het huishouden en het gezin runnen. HOU VAN ELKAAR, laat het zien. Verleid elkaar. Als de aanleiding voor de scheiding komt is er daar voor al te lang iets niet goed gegaan. .

Belachelijk om partneralimentatie aan te vragen... kinderalimentatie helemaal mee eens. Als je uit elkaar gaat, neem je afstand van elkaar.. En dan ben je niet afhankelijk van die gene waar je bij weg gaat!